μία άχρηστη δημοσίευση....

Πριν χρόνια, όντας στα 18 μου, έπρεπε να πάρω μία "σοβαρή" απόφαση για τη ζωή μου. Έπρεπε να επιλέξω ποιο επάγγελμα θέλω να ακολουθήσω.
Οι επιλογές μου ήταν δύο: στρατιωτικές σχολές και πολυτεχνείο. Κάποιοι από τους ανθρώπους που με ήξεραν καλά με προέτρεψαν να ακολουθήσω τη δεύτερη επιλογή μου γιατί αυτό μου ταίριαζε περισσότερο σύμφωνα με τα δικά τους δεδομένα. Και αποφάσισα να τους ακούσω. Με έπεισαν....

Αν αυτή η σκηνή εξελισσόταν σήμερα, ίσως οι προτάσεις τους θα ήταν διαφορετικές γιατί πολύ απλά (καλώς ή κακώς) έχει καλύτερη επαγγελματική εξασφάλιση. Σε καμία των περιπτώσεων δεν μπορώ να κατηγορήσω όλους αυτούς για λανθασμένη πρόταση όσον αφορά την τελική μου απόφαση. Εάν πρέπει να κατηγορήσω κάποιους, είναι όλους αυτούς(και δεν αναφέρομαι μόνο στους 300, πρώην και νυν, αλλά και σε όλους τους συμπατριώτες μου που μας έφεραν εδώ) για το ότι κατάφεραν και έκοψαν τα φτερά ενός νέου που είχε όρεξη για ζωή, εργασία και όνειρα.

Το τραγικό στην όλη υπόθεση, είναι πως σήμερα προσπαθούν να με πείσουν όλοι οι "μεγάλοι" πως πρέπει να θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου, γιατί δεν ανήκω στο 1.000.000 + των ανέργων. Είμαι τυχερός που μπορώ με κόπο και προσπάθεια, με το ζόρι να βγάζω τα έξοδα μου(και αυτό όχι πάντα). 

Σας ευχαριστώ που με καταντήσατε να χάσω το κέφι μου και τις ελπίδες μου. Αλλά παρόλα αυτά, ακόμα δεν καταφέρατε να με διώξετε... Όσο αντέχει η ψυχή μου, θα συνεχίσω να ζω εδώ και να αγωνίζομαι εδώ...